Kerstweek 2009 - 19 dec - Kyll

19 december 2009 - dag 1 - Kyll - Ralf
Dit was de eerste dag van de Levitas Kerst Wildwaterkano en wandel week 2009. Om
06:30 uur waren de eerste deelnemers aanwezig. Terwijl Bob nog even naar zijn trailer
keek moest de rest nog eerst even opwarmen. Maar toen iedereen op gang was ging het
snel. Snel de huurauto volstampen met mensen en bagage. Die zouden een reservewiel
gaan kopen in Veenendaal, ze zouden dus een uurtje langer onder weg zijn. Daarna kon
de rest iets rustiger aandoen, uiteindelijk vertrokken we om acht uur naar Gerolstein. Het
was de week van de inval van de winter in Nederland. Maar ook had koning winter zich
laten zien in de Ardennen en de Eifel. Onderweg door de Belgische Ardennen kwamen
we bordjes tegen van de moosite rivieren van Belgie. De Eau Rouge, Ambleve en de
Hoegne. Maar dat was niets voor ons deze week, bovendien stond er nauwelijks water.
Om 12 uur kwamen wij (Diane, Nick en Ralf) aan in Gerolstein. Ralf en Diane wisten hier
nog wel een leuke broodjeswinkel, al snel zaten we aan de broodjes hamburger, koffie
en taart. Eerst zagen we Leon voorbij rijden op weg naar het instappunt, daarna Bob.
Nou, dan gaan wij ook maar eens.
Bij het instappunt bleek de huurauto verdwaald maar in de buurt. Kim, Amanda en ik
gingen even kijken bij de Kyll. Moest gaan, maar zag er wel koud uit. Bij het omkleden
gaf Leon aan wel Shuttlebunny te willen zijn, Amanda voelde zich niet zo lekker en
terwijl de eersten al in het water lagen besloot Kim zich toch maar terug om te kleden,
ze vond het te koud (achteraf een wijze keuze). Was het ogenschijnlijk lekker fris in het
zonnetje (een vermoedelijke –3°C), achteraf leerden wij dat de thermometer toen op
–13°C stond. Snel auto’s omrijden, 8 kilometer over de weg en grotendeels langs de
rivier (red. uiteindelijk zo’n 11 kilometer gevaren).
Alez, het water in. Snel varen om warm te worden. Nick ging gelijk bij de instap om
door tegen een takje aan te varen, die zich tot een blok ijs van bijna een meter breed
had gevormd. Mooie rol, maar toch koud. Anorak meteen bevroren. Toen bij Nienke en
Aletta nog in het dorp de vingers erg koud werden, besloot Nick zich op te werpen als
een held en in een cafe te gaan zitten wachten met schnaps. Toen telde de tocht nog
maar 9 deelnemers.
Lekker doorpeddelen tot vlak na Gerolstein, waar een stuw zat. Bob besloot hem te
varen gaf aan dat een enkeling hem gewoon zou kunnen varen maar dat hij wel zoog.
Met dit weer zwemmers riskeren was niet relaxed, dan maar omdragen. Uitstappen was
geen probleem, instappen ook niet. Alleen Ralf had als laatste problemen, daar niemand
hem kon helpen en zijn spatzeil zo hard bevroren was dat het erg lastig werd.
Toen ook Ralf klaar was hebben we hard doorgepeddeld. Geen keerwaters gepakt (vanaf
de stuw leken de eerste kilometers ook echt niet te stromen), tot we op een gegeven
moment van de weg af peddelde. Erg mooie bossen en weilanden, mist boven de rivier en
een zonnetje. Uniek. Niemand had het echt koud. Toen kwamen de stroomversnellingen.
Niet heftig, misschien WW 1+, maar leuk voor de beginners. Zo’n 4 km voor het einde
bedacht Chris B. dat zijn peddel wel erg zwaar werd door het ijs, gaf een klopje op zijn
boot met deze peddel en KRAK, peddel gebroken. Wat een held, nog geen half jaar lid
en nu al twee wildwaterpeddels gebroken. Goed voor Levitas, eindelijk nieuwe peddels.
Ralf had wel zijn zelfgemaakte deelbare peddel in de boot maar zag het niet zitten om
weer zo te klooien met zijn spatzeil. Dan maar met 40 centimeter steel en zonder knop
C1en. In de schemering bereikten we het dorp, hier besloot iedereen uit te stappen in
afwachting van Bob, Christiaan en Ralf, die in het donker nog een kilometer door gingen
om de auto’s op te halen. Niet peddelend, maar alleen afgaand op geluid en nauwelijks
zicht, is ook WW 1+ best spannend.
Snel de boot uit, inmiddels bleek de temperatuur –17°C te zijn. Bob had per ongeluk het
aluminium van zijn peddel vast en spontaan vroren zijn handen vast, met wondjes als
gevolg. Bij de auto’s stond Christiaan met Leon te stoeien met een bevroren anorak. Bob
wisten zich om te kleden in een garage voor een straalkacheltje, alwaar hij veelvuldig
werd gefotografeerd door de plaatselijke boeren. Bob had namelijk een hele lange pegel
hangen...
Ralf ging bij de rest warme kleren brengen. Leuk, die kleren, maar dan moet eerst die
kanozooi uit. Maar dat ging niet omdat alleen al op alle anoraks en zwemvesten een
centimeter ijs stond. Één voor één elkaar helpen, af en toe in de auto stappen om verder
te ontdooien. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ’s avonds naar een pizzeria in
Gerolstein waar we de enige gast waren van een wel heel aanrakerige Italiaan. Daarna
op, naar Frau Gerulis in Landkern. Lekker bieren, Berenburgen, Schnapsen en Cola’-en.
Snel slapen, heerlijk. Morgen weer een dag.