27-28 feb '10 Kleine Kyll, Enderfall

27 - 28 februari 2010; Kleine Kyll, Endertfall - Ralf


Made with Slideshow Embed Tool

Deelnemers: Bob, Geoffrey, Leon, Michiel Z., Ralf, Raoul, Kim, Christiaan

De eifel en wildwatervaren. Het kan leuk zijn met veel water. Het kan leuk zijn zonder water. In het laatste geval is het landschaftlich schön, maar nauwelijks interessant te noemen voor de gevorderde wildwatervaarder. Een eifelweekend voor gevorderden twee maanden van te voren op touw zetten is dan ook een grote gok. Maar goed, 27 en 28 februari moest het gebeuren.

De hele winter is het koud geweest in de Eifel (eigenlijk net als in ons kikkerlandje). Sneeuw en ijs hebben het land der everzwijnen getard. Een week voor dat zeven en een halve Levitasser naar Duitsland vertrokken begonnen opeens de alarmbellen te rinkelen. De sneeuw smelt hard en het regent warm water!!. Dat staat garant voor veel water. Het plan was om de eerste dag de Irrlere Wasserfälle te gaan varen, maar dit werd snel van tafel gegooid. Binnen een dag is de waterstand gestegen van onder het wettelijk toegestane minimum naar drie keer het maximum om leuk te varen. De peilschalen in de gaten houdend leek of het water net te vroeg was gesmolten. Op donderdag was er al een terugloop te zien, wat geen water op zaterdag zou kunnen betekenen, daar de eifelsloten snel leeg lopen.

Zaterdagochtend vroeg verzamelden we op de loods. Een paar speelboten, een enkele creekerachtige en een slagschip. Als dat maar goed zou gaan. Op voorhand waren we toch een beetje bang dat Raoul met zijn boot wel eens vast zou kunnen gaan zitten met zijn boot, daar deze langer was dan de rivieren breed.
Bij Eindhoven Leon nog even snel opgepikt en op, naar Gerolstein. Onderweg de (vaarbare) Hoegne en Trois Marets gepasseerd, maar helaas. Leon was de enige Belg. In de auto zei Ralf nog “ik heb nog nooit een evertzwijn gezien, ze zouden toch echt in Duitsland moeten zitten”(onthoudt deze volzin, was erg belangrijk de eerste dag).

Boven aan de Kleine Kyll aangekomen lag er toch echt genoeg sneeuw en was het zowaar 15 graden!. Dat was de eerste warme dag sinds maanden. Michiel, Geofrey en Ralf reden de auto’s snel om, terwijl Ralf zijn helm werd volgepropt met sneeuw. Wat een wildebrassen, je kan ze ook geen seconde alleen laten.
Op het water bleek de Kleine Kyll een heerlijke sloot te zijn. Met nadruk op sloot, het was niet snel stromend, wel erg mooi allemaal. Kronkelend, dan weer wat smaller, dan weer wat breder en zowaar een surfgolf(je).
Ondertussen kreeg Ralf wel natte billetjes. Pas de volgende dag zou hij er achter komen dat er een scheur van 15 centimeter in de onderkant van zijn boot zat.

We moesten een paar bomen omdragen en een keer uitstappen voor ene onbevaarbare stuw. Zelfs de vistrappen waar men soms nog over naar beneden gaat waren nu gevaarlijk.
Overigens, niet iedereen droeg de bomen over. Geofrey wilde nog weleens overdwars gaan liggen wachten, genoegzaam op een boom leunend net zolang tot iemand hem over de boom heentrok. Beter al was Geofrey gewoon zelf gaan zwemmen, nu was de auteur minimaal net zo nat....

De tocht eindigde met twee leuke kilometers. Eerst een mooi katarakt van een 30 meters lang WW III/IV. Christiaan, Michiel, Raoull, Kim, Geoffrey en Ralf hebben hem gevaren. De ene stylde hem nog mooier dan de ander. Michiel bleef zijn tweede keer onder het dropje hangen, Christiaan kreeg zijn boot mooi op de achterpunt, Geofrey en Kim zijn gaan zwemmen. Ralf ook trouwens. Dat kwam omdat hij foto’s ging maken en uitgleed, zo het katarakt in. Niet de slimste actie en in het kader van veiligheid zeker weer een leerpunt.

Na nog een kloofje met mooie passages te hebben gevaren snel uitgestapt, de onvermijdelijke Favoriten Kleine Kyll gevaren omkleden en naar Frau Arns gereden. Een zeer warm welkom in een mooi huis met lekker bier was ons deel. Christiaan en Kim hebben uitstekend gekookt, een lange avond met bier, water en wijn. Ook had Geoffrey schnaps uit Nepal en Thailand meegenomen. Hij had geen enkel idee waar het vandaan kwam en of het nog goed was. In eerste instantie was zelfs onbekend of het wel schnaps was :S, maar het bleek in iedergeval zeeer goed drinkbaar.

De volgende dag stond de Endert op het programma. 15 minuten lopen boven de instap scheen een waterval te zitten. Leon heeft hem wel ooit gezien maar achte het onvaarbaar. De waterval wordt vaak benoemd in gidsjes en internet maar wordt veelal als onbevaarbeer bestempeld. Gevaarlijke linkerkant waar je klem komt te zitten. Ondiepe poel waar je op de bodem klapt het kon verkeren. Terwijl de ouwetjes gingen omrijden, die hadden niet zo’n behoefte om de val te varen, toog de rest van de groep omhoog. Michiel, Raoul en Ralf zouden hem wel even varen. Gestaag omhooglopend hoorden we een gebulder naderen. Ralf deed nog steeds stoer maar toen hij over het randje keek zonk hem de moet wel in de schoenen. Moest dit nu zijn eerste waterval worden? Ook Michiel keek nog wel enigzins benauwd. Gelukkig is Raoul onze wasserfallmaster en draaide hij zijn hand hier niet voor om. Na een goede scouting posteerde Ralf zich onder de val met een werplijn en hield Michiel van bovenaf alles in de gaten. Wat was Raoul snel beneden zeg!! Hij viel erg snel de 4 meterval af. De literatuur is onduidelijk. Is de val nu vijf of zes meter hoog? Wij houden het op vier.

Bij zijn tweede keer is Michiel gaan zwemmen (Michiel Z. voor de duidelijkheid, niet onze voorzitter. Dat heb ik dus nog nooit gezien!), hij kwam onder de val terecht maar kwam niet meer omhoog. Terwijl Raoul nog nuchter deed waren Michiel en Ralf helemaal stoked, hun eerste waterval was een feit.

Snel naar het echte instappunt, ze zouden al wel ongeduldig op ons wachten. Een mooi stuk varen en we waren er al. Maar er was niemand. Raar, ze zijn al een tijd weg. Het begon te waaien. De stroom auto’s werd wat eenzijdig en uiteindelijk waren er helemaal geen auto’s meer. We hoorden gekraak en zagen een boom vallen. O O. Omhooglopend kwamen we er al snel achter waar de anderen bleven. De weg was bezaaid met bomen. De vangrails heeft heel veel woudreuzen gevangen, de weg was onbegaanbaar. Levensgevaarlijk!! We hebben zelfs nog een aantal keren letterlijk moeten rennen voor ons leven. Gezien het feit dat er beneden nog een bruggetje was waar de inslagkans door bomen het kleinst was, en de weg naar boven komende kilometers nog door een bos leek te lopen en hierboven de wind toenam, toch maar weer afgedaald.

Tja, dan sta je daar alleen in de kloof, afgesloten van de buitenwereld, zonder telefoon en niet wetende waar de je rest moet verwachten.

Uiteindelijk besloten aan de andere kant omhoog te lopen. Met de boten een pijl gemaakt om de looprichting aan te geven, je weet maar nooit wie je nog gaat zoeken met dit noodweer. Gelukkig kwam er al na zo’n twee kilometer rennen, duiken, vliegen, springen, dansen en weer opstaan een weiland in zicht. De boer van de aangrenzende boerderij bleek een erg vriendelijke man. Iedereen mocht binnenkomen, we werden met erg veel heel lekker drinken overstelpt. Christiaan heeft zijn halve studentenhuis en aansluitend zijn vriendinnetje op mogen bellen om het telefoonnummer van Bob, Geof en Leon te regelen. Na nog eens drie kwartier wachten hebben we elkaar dan toch echt getroffen. De drie musketiers waren ons ook een beetje kwijt en bleken zelfs nog de brandweer geholpen te hebben met ontruimen!!

Na de boten opgehaald te hebben snel omkleden en naar huis. Nog even chinezen met een zachte g en hop, naar huis.

Weinig gevaren voor een weekend, maar hele mooie dingen meegemaakt. Wwcie, bedankt wederom!

 

Wildwaterweekend (semi-)gevorderden Februari 2010.